eenjaarlangrijst

Onze reis zijn we begonnen in China, en ondanks dat we er 6 weken zijn geweest hebben we 2 belangrijke dingen niet gezien; Beijing en de muur. Reden genoeg om terug te gaan!

Vanuit Maleisie vlogen we naar Tianjin, vlakbij Beijing. Het verschil met Zuidoost Azie was gelijk te voelen en te zien, in China gaat het allemaal heel gecontroleerd, de temperatuur eindelijk onder de 30 graden en wat een boel mensen! Vanaf het vliegveld konden we heel makkelijk met het openbaar vervoer naar Beijing. In Beijing hebben we veel mooie dingen gezien zoals de verboden stad en de tempel van de hemel. Ook zijn we een dag naar de muur geweest, naar een stuk waar weinig toeristen komen. En omdat er weinig toeristen komen was het openbaar niet echt goed geregeld. We namen eerst de bus naar een stad 60 km verderop, waar we konden overstappen op de juiste bus. Eenmaal aangekomen in deze stad was onze andere bus natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen. Wel waren er heel veel taxichauffeurs die ons wel wilden ‘helpen’. Eentje beweerde dat er helemaal geen bus was en we konden met hem mee voor maar 40 euro. Natuurlijk deden we dat niet en we besloten door de stad te gaan lopen in de hoop we toch de bus zagen. Maar de taxichauffeur liet zich niet zomaar afschepen en ging ons met zijn auto volgen…wel een uur lang!! Elke keer als we even stopten kwam ie weer zijn auto uitrennen om ons over te halen met hem mee te gaan, we werden er helemaal gek van! Gelukkig vonden we na een uur toch de bus voor maar 2 euro haha. De muur was prachtig, net zo indrukwekkend als we hadden gehoopt. We hebben in totaal 5 uur over de muur gelopen en dat was best pittig met alle trappen, maar meer dan de moeite waard!

Na Beijing zijn we naar de stad Qingdao gegaan, ooit gesticht door de Duitsers waardoor er veel mooie, oude, Duitse gebouwen staan. Ons hostel was erg leuk en we hebben ons er prima vermaakt. Na een paar dagen gingen we terug naar Beijing want vanaf daar namen we de trein naar Tibet! Onze Tibet trip regelen was best lastig, want de Chinezen doen net of Tibet van hun is. En daardoor hebben ze allemaal rare regeltjes. Zo mag je als toerist alleen rondreizen met een tour en heb je een speciale permit nodig. Dit grapje kost veel geld, waardoor we nog even hebben getwijfeld om te gaan. We hebben toch besloten wel te gaan, want hoe vaak krijg je nou de kans naar Tibet te gaan? Omdat de kosten erg hoog waren besloten we voor de goedkoopste mogelijke manier van transport te gaan, een stoel in de trein.

We zaten maar liefs 44 uur (!!!) op een harde stoel tussen 4 andere chinezen. Gelukkig zijn de chinezen wel erg aardig, delen snoepjes uit, willen spelletjes met je doen en zijn erg geintresseerd in ons. Helaas waren er weinig mensen die engels konden en hebben chinezen andere gewoontes.. Zo zat er eentje naast Dave die constant zijn neus in zijn handen snoot en vervolgens aan de bank afsmeerde, en zat er naast mij eentje constant te roggelen en op de grond te spugen. Dit in combinatie met hurktoiletten die na een dag echt niet meer fris zijn, was het toch best een opgave! Maar we hebben vanuit de trein ook veel moois gezien, bergen, heilige meren, antilopes (ja, die heb je in Tibet!), kraanvogels en duizenden yaks. Maar eenmaal aangekomen in Lhasa waren we toch erg opgelucht!

Onze Tibetaanse gids Lhakba haalde ons op vanaf het station en bracht ons naar een prachtig hotel, tegenover de bekendste tempel in heel Lhasa. Zo had onze dure tour toch ook voordelen Behalve ons reisde er nog een chagerijnige Duitse vrouw van 55 mee, niet gezellig, maar daardoor wel weer iets goedkoper. In Lhasa viel gelijk het enorme verschil met China op; de mensen zien er anders uit, spreken een andere taal, hebben een ander schrift, architectuur is anders, kortom China heeft hier niets te zoeken. Helaas denken ze daar zelf anders over en zijn ze overal aanwezig. Zo stimuleert de regering Chinezen in Lhasa te gaan werken en wonen met hogere lonen en minder belastingen. Hierdoor gaan veel prijzen in Lhasa omhoog en kunnen veel Tibetanen dit niet meer betalen doordat zij niet deze regeling hebben. Kinderen mogen alleen op de lagere school les hebben in hun taal en cultuur, maar zodra ze naar de middelbare school is het verboden. Maar hoe goed kan nou het niveau zijn als je alleen lessen krijgt tot je 12e? De Tibetaanse vlag is verboden en ook afbeelingen van de Dalai Lama. Onze gids sprak erg weinig hierover en dit vonden we al vreemd. Later hoorden we dat 3 jaar geleden er een groep toeristen waren geweest die veel met hun gids hadden gepraat over de situatie in Tibet. Eenmaal thuis hadden de toeristen de media opgezocht en hier kwam de chinese regering achter. Doordat je verplicht bent een tour met gids te maken, kan er makkelijk opgezocht worden wie de gids was van deze toeristen. Gevolg: de gids zit nu in de gevangenis. Onze gids wilde er niet veel over praten maar zei wel dat het enige was dat zij hoopte dat Tibetanen in vrede en rust konden leven. Het is moeilijk om na Tibet geen haatgevoelens tegenover de chinezen te hebben, maar er zijn ook heel veel lieve chinezen.. Alleen de regering is een ander verhaal.

Maar goed, in Lhasa zijn we 3 dagen gebleven en hebben we heel veel tempels bezocht. Het hoogtepunt was het Potala paleis, echt prachtig! China heeft er een handje van om overal verschillende entreeprijzen te vragen, eentje voor locals en eentje voor toeristen. Het Potala paleis spande de kroon, als toerist betaal je 100 keer zoveel als een local! Maar het was het uieindelijk wel waard. Maar door deze grapjes is Tibet alles behalve goedkoop. Na 3 dagen Lhasa gingen we met de auto en chauffeur op pad, via een prachtig blauw meer en diverse tempels naar Shigatse. Hier had Dave best last van de hoogte en kreeg erge hoofdpijn. De dag erna gingen we verder, op naar de Mount Everest! We reden de eerste 4 uur over asfalt en de laatste 4 uur over een gravelweg met heeel veel hobbels. Het uitzicht werd steeds mooier, geen bomen/struiken, alleen maar een maanlandschap met besneeuwde pieken. Na 8 uur in de auto zagen we de Mount everest ineens opdoemen, wat indrukwekkend! Zo hoog, niet normaal. We hadden enorm veel geluk, normaal is de top bijna altijd bedekt met wolken, maar wij hadden een totaal wolkvrije hemel! Onze gids zei dat ze de berg nog nooit zo goed had kunnen zien, wat een mazzel! We sliepen in een tentenkamp op 5200 meter hoogte. Vanaf hier kon je nog wandelen om de berg beter te zien, maar dit kost echt heel veel moeite op deze hoogte, je bent gelijk buiten adem. Maar wandelen was niet het meest moeilijk…dat was naar de ‘wc’ gaan. Na ruim 10 maanden reizen in Azie zijn we redelijk wat gewend en kunnen we inmiddels zelfs de hurktoilet waarderen, maar dit…. Laat ik het eens proberen uit te leggen. In Tibet heb je vaak geen hurktoilet maar alleen een gat in de grond. Dan valt ‘het’ 2 of 3 meter naar beneden, waar het blijft liggen. Dit wordt NOOIT opgeruimd en stinkt verschrikkelijk. Maar bij het Mount Everst basecamp was het al zo lang niet opgeruimd dat de stapel poep boven het gat uitstak!!! Dus letterlijk een berg poep! Ik kreeg er echt braakneigingen van, echt te goor voor woorden!! Normaal gesproken zou ik dan achter een bosje gaan, maar het probleem was dat er op zo’n hoogte geen bosjes zijn. Jullie kunnen je vast voorstellen dat ik stiekem een beetje blij was toen we de dag erna weer vertrokken. We hebben daarna nog 1 dag door Tibet gereden en het werd steeds groener. De dag erna zijn we de grens van Nepal overgegaan en het is heerlijk om weer zonder tour te reizen. We blijven 6 weken in Nepal en hebben er veel zin. Maar Tibet gaan we niet snel vergeten, het was erg bijzonder.

Ni Hao mensen,

Na 9 maanden het tweede stuk van mij op deze site. Het moet niet gekker worden.

We zijn net in Beijing aangekomen en hebben de tropen achter ons gelaten. Naast Beijing verkennen gaan we de komende dagen visa’s en permits regelen zodat we langzaam aan onze terugreis kunnen beginnen. Het zal nog wel even duren voordat we terug zijn want we gaan in ieder geval nog naar Tibet, Nepal, Iran, Turkije en dan via Oost Europa of de Balkan terug naar huis. Wie weet maken we ergens anders nog een uitstap maar dat zien we dan wel weer.

Afgelopen twee maanden zijn we in Myanmar en wederom Thailand en Maleisië geweest. Myanmar vonden wij een heel indrukkend land. Thailand en Maleisie waren bekend terrein. We waren daar omdat we er met vrienden en familie hadden afgesproken en om nog enkele bounty eilanden op te zoeken voordat we naar het binnenland van Azië trekken.
Oke, maar goed Myanmar; voor diegene die niet bekend zijn met de geschiedenis van Myanmar hier een korte intro. Myanmar, voor velen van julie waarschijnlijk bekender onder de oude naam Birma, is na de onafhankelijkheid van de Britten (1948) een korte tijd een democratische republiek geweest, waarna in 1962 dictators de macht grepen. De bevolking heeft enkele keren gepoogd de militaire junta af te zetten. In 1988 waren er massale protesten die geleid hebben tot verkiezingen in 1990. Deze verkiezingen werden ruim gewonnen door de democratische partij, echter de junta erkende de uitslag niet en vervolgde haar politieke tegenstanders. Meer recentelijk waren de protesten geleid door de monikken in 2007. Helaas ook zonder succes.
Gezien de onderdrukking van de bevolking door de junta, is toerisme in Myanmar controversieel. De een vindt dat toerisme geld in het laatje brengt van de regering en dat je daarmee indirect de junta steunt. De ander vindt dat toerisme juist een positief effect heeft op de bevolking en dat je op deze manier je geld kan uitgeven aan de mensen die het echt nodig hebben.Wij kunnen ons in de laatste vinden. Als je bewust bent van wat van de overheid is en wanneer er geld naar de overheid gaat kan je er voor zorgen dat het overgrote deel van het geld dat je uitgeeft terecht komt bij de bevolking.
Wat een gezwets, maar wat hebben we dan allemaal gedaan?

De vlucht vanuit de Filipijnen met overstap (9 uur wachten) in Singapore ging prima maar was wel vermoeiend. Aangekomen in Yangon wilden we dan ook niet te veel doen en besloten een kleine wandeling te doen rondom het hostel om de benen te strekken en de eerste impressies op te doen. Al snel kwam een local naar ons toe om een praatje te maken. Het bleek een doktor te zijn. Hij vertelde hoe hij leefde en over het militaire regime dat aan de macht is. Toen we afscheid namen vroeg hij, met tranen in zijn ogen, of wij als we terug in Nederland zijn onze regering op de hoogte willen stellen van wat er gebeurt. Dit maakte behoorlijk indruk op ons.

We zijn maar kort in Yangon gebleven. Het is net als in veel andere Aziatische steden druk, warm en chaotisch. We hebben nog wel een kop koffie gehad in volgens de lonely planet het beste hotel van Azië (550 euro p/n voor een kamer). Volgende halte was Bagan, een gebied met tempels met een oppervlakte van 5 bij 5 km waarin evenveel tempels (ruim 4000) staan dan alle kastelen in Europa. Je kan je voorstellen dat het dus redelijk volgebouwd was. Deze tempels zijn allemaal rond de 1000 jaar oud, heel indrukwekkend. Het is de topattractie van Myanmar. Het leek op Angkor in Cambodja, maar dan met veel minder toeristen; heerlijk! Alle reizigers gaan hier dan ook heen, maar aangezien dat er niet veel zijn en er genoeg ruimte is heb je er totaal geen last van. Er waren drie andere backpackers die in dezelfde bus zaten van Yangon naar Bagan. Relaxte mensen en we besloten dan ook met hun Bagan te verkennen. Twee lange dagen door de vlakte gefiets met 40 graden en iedereen was uitgeput maar voldaan!

Mandalay (onze volgende plek), volgens velen een idyllische plaats, is eveneens als Yangon een typisch Aziatische stad. Dat viel dus wat tegen. Alle bezienswaardigheden liggen buiten de stad, maar die hebben we overgeslagen. We zijn na twee nachten naar een bergdorp gevlucht waar we hebben gerelaxed en een middagje op de driving range aan onze onze golf-skills hebben gewerkt (niet dat we die hebben). 50 ballen waren 0,5 euro. Dat was met vier euro een zeer geslaagd en goedkoop middagje.

Daarna naar Hsipaw gegaan om trekkingen te doen, maar door de regen hebben we maar twee dagen rond gewandeld. We waren met een groep van 6 en hebben uiteindelijk veel spellen gespeeld en verhalen over alle avonturen uitgewisseld. Omdat het bleef regenen zijn we als groep verder gegaan naar Kalaw. 14 uur in de trein en 10 uur met de bus.
In Kalaw hebben we cultuur gesnoven en daarna een drie daagse trekking gedaan naar Inle Lake. Was heel gezellig! Tussen de 5 en 8 uur lopen per dag. De eerste dag geslapen in de woonkamer van een bergstam. De mensen hadden bijna nooit buitenlanders gezien en ze geloofden dat wij familie van hun waren uit een vorig leven (typisch iets boeddhistisch). We hebben flink met hunnen kunnen lachen. De volgende dag geslapen in een boeddhistische tempel. Wat echt leuk was aan de trektocht is dat we door dorpjes liepen waar de mensen niet of nauwelijks gewend waren aan blanke mensen. Alle kinderen kwamen aanrennen en zwaaiden en riepen bye bye! We voelden ons echte beroemdheden. In Inle lake aangekomen hebben we ons getrakteerd op westers eten. Ze hadden heerlijke pizza’s. Iedereen had ons verteld dat ze er goed westers eten hadden en dat was niet gelogen. In de rest van Myanmar hebben we alleen rijst en noedels gehad, dus dat was zeker genieten.

Vervolgens terug gegaan naar Yangon, daar wat souvenirs geregeld en daarna doorgevlogen naar het oude vertrouwde Bangkok. Moet zeggen dat we ook wel weer zin hadden in een beetje luxe en westerse beschaving.
Het Thailand / Maleisië verhaal laat ik over aan Ing. Groeten aan iedereen, liefs Dave

Ja, Dave die een verhaal schrijft, best bijzonder he? Maar goed, hier ben ik weer. Eenmaal in Bangkok aangekomen namen we de taxi naar het backpackersgedeelte. Slechts in twee minuten lopen door deze buurt zagen we meer toeristen dan dat we in Myanmar in 3,5 week hadden gezien, we waren in shock! We liepen naar het hotel en daar zaten Sytse en Marijke. Wat leuk om weer bekenden te zien na 8 maanden reizen! Al snel besloten we dat het tijd was voor bier/mojito en het was erg gezellig! Helaas was ik de 2 dagen daarna ziek zodat ik niet mee op pad kon met Dave, Sytse en Marijke. Met zijn drien hebben ze door Chinatown gewandeld en, hoe kan het ook anders, spelletjes gespeeld in het park!

Na 2 dagen gingen Sytse en Marijke weer verder, maar we bleven niet alleen, bezoek nummer 2 stond al klaar! Marieke (mijn zusje) en Patrick kwamen ons opzoeken, we waren vroeg opgestaan om ze op te halen bij het vliegveld. Het bleek dat ze niet zo’n goede vlucht gehad hadden; allebei ziek. Dus de eerste dag hebben we niet veel gedaan. De dagen erna hebben we samen Bangkok bekeken. Wij zijn al vaak in Bangkok geweest maar hebben wel nieuwe dingen gedaan, waardoor het voor ons ook erg leuk was. Als verlaat verjaardagscadeau zouden we ze trakteren op een drankje op een rooftop bar. Na enig zoekwerk vonden we eindelijk de wolkenkrabber (de bar is op de 58e verdieping) en toen we eenmaal zaten en een prachig uitzicht hadden begon het keihard te regenen en werd de bar gesloten!!

Na Bangkok wilden we naar Chang Mai om een trektocht te gaan maken maar door overstromingen in het noorden gingen er geen treinen en moesten we een ander plan bedenken. Al snel besloten we naar Kanchanaburi te gaan, omdat je hier ook trektochten kon maken. We boekten een tour en het was een druk programma! In 2 dagen hebben we het volgende gedaan: bezoek van Hells Fire pass (een passage van de spoorweg naar Birma, aangelegd in de 2e wereldoorlog door dwangarbeid), watervallen gezien, liggen dobberen in hotsprings, trektocht door de jungle, geslapen in een bergdorpje, op een olifant gereden, op een vlot gevaren, naar een ander stuk van de spoorweg naar Birma, naar de brug over de river Kwai en en en.. Je snapt het waarschijnlijk wel, we waren doodop na deze ‘trektocht’! Maar het was wel heel leuk. Na de trektocht zouden we beiden weer een eigen kant op, maar het bleek dat we allemaal naar Ko Phi Phi wilden, dus waarom niet samen gaan?!

Na een hele dag reizen kwamen we aan op het eiland, wat al lang niet meer zo idyllisch is als dat het geweest is (door duizenden toeristen) maar het blijft mooi. Hier kwam bezoek nummer 3; Evelyn en Luciano! Ik en Evelyn hadden toen we klein waren al het plan om samen op vakantie te gaan naar Thailand, dus dat het nu uitkwam was wel heel leuk. Op Ko Phi Phi hebben we geluierd, veel naar het strand geweest, uit eten gaan en natuurlijk heel veel bijgekletst. Ook gingen we ’s avonds vaak naar het strand, hier had je o.a. limbo wedstrijden waar je gratis drank kon winnen. Luciano bleek een echt ster in limbodansen (wij hielden alleen maar schaafplekken op de knieëen eraan over) en won heel veel gratis drank. Als echte Hollanders vonden we dit erg fijn Een week hebben we in totaal op Ko Phi Phi gespendeerd en toen was het weer tijd om verder te gaan. Afscheid nemen was een beetje gek maar het was niet anders.

Wij gingen door naar Maleisië, eerst naar KL omdat we het een en ander moesten regelen voor het visum van Iran. We hadden hiervoor internet nodig en wisten niet of dat ergens anders ook zouden hebben. Het was een heel karwei en nog steeds weten we niet of we een visum krijgen, we wachten af… Na KL door naar het eiland Tioman. Dit was onze laatste tropische bountybestemming. Ik wilde al voordat we op reis gingen leren duiken en dit was mijn laatste kans. Dave besloot niet mee te doen dus ging ik alleen. Ik deed een open water course van 3 dagen. In deze dagen heb ik alle theorie geleerd en ik vond het echt lekker om weer eens iets te moeten leren. Verder een zwembadlesje om alles te leren van je uitrusting en 4 duiken in de zee. En dat was echt geweldig! Ik ben al tijden fan van snorkelen maar nog nooit heb ik zoveel moois gezien als met het duiken! Grote scholen vis, kleurrijk koraal, heel veel tropische visjes, een hele grote schildpad, stingrays, cuttle fish en nog zoveel meer. Dit kan weleens mijn nieuwe verslaving worden. Na deze 3 dagen was ik geslaagd! Daarna hebben Dave en ik nog 2 dagen samen geluierd op het strand.

Daarna weer terug naar KL en wie bleek in hetzelfde hostel te zitten? Evelyn en Luciano! Wat een kleine wereld toch. Samen hebben we heel veel shoppingmalls gezien, zoveel dat we op een gegeven moment er een beetje zat van werden. Maar een van de malls was wel heel leuk, er zat namlijk een pretpark in, compleet met achtbaan! Na 3 dagen gingen we elk weer een andere kant op; Evelyn en Luciano naar Bangkok en wij naar Beijing! Tot nu toe is het hier veel koeler wat heerlijk is en lijkt de stad ons heel leuk! We zitten hier waarschijnlijk wel een tijdje omdat we een visum voor Iran en een permit voor Tibet moeten regelen, maar daarover de volgende keer meer!
xx

Inmiddels zijn we alweer in de Filipijnen! Maar eerst terug naar waar we waren gebleven, Laos. We zijn zo’n 3 weken gebleven in dit mooie en relaxte land. Behalve de Hoofdstad Vientianne zijn we ook in Vang Vieng (party capitol van Laos, waar wij alleen maar regen hadden, dus geen party) en Luang Prabang geweest. Luang Prabang is een prachtig stadje vol met tempels en andere mooie bouwwerken. Doordat het laag seizoen is hadden we prachtige kamer met ligbad en balkon voor een prikkie, heerlijk! Ook waren hier hele goede franse bakkertjes, dus we zijn weer wat kilo’s aangekomen door de croissants en quiches haha. Vanuit Luang Prabang namen we de slowboat over de Mekong richting Thailand. De boottocht duurde 2 dagen en we vaarde langs mooie bergen en dorpjes die alleen uit houten huisjes op palen bestonden. Op de boot zelf was niet veel meer te doen dan naar buiten kijken en met andere toeristen praten, maar dat was geen straf. Na 2 dagen konden we de grens oversteken in een klein bootje.

In Thailand waren we eigenlijk van plan om snel richting Maleisie te gaan, maar eenmaal daar hadden we helemaal geen zin in gehaast, dus zijn we rustig aan gaan doen. Eerst naar de grootste stad in de noorden, Chiang Mai, waar we zelfs bitterballen en frikandellen vonden, wat een feest! Daarna door de naar Bangkok, waar we ons visum voor de Filipijnen regelden. Dit was niet de eerste keer in Bangkok, maar wel de eerste keer dat het gevoel hadden dat we smolten, wat een hitte! 37 graden en volop zon. Echt teveel van het goede dus we besloten tegen onze principes in een kamer met airco te nemen en we zijn veel binnen gebleven. Nadat we het visum binnen hadden was het echt tijd voor afkoeling, op naar een eiland.

We besloten naar Koh Phangan te gaan en vonden een heel goedkoop combi ticket voor zowel de bus en de boot. De bus pikte ons ’s avonds op en reed naar het plaatsje waar de boot vertrok. De bus stopte erg vaak midden in de nacht, wat we al erg gek vonden. Toen we ’s ochtends waren aangekomen bleek waarom: ze hadden alle tassen opengemaakt en doorzocht op waardevolle spullen. Gelukkig bleken wij niets te missen uit onze backpacks. Later keek we nog eens goed alles na en bleek er ineens 50 euro uit de portemenee van mij (ingeborg) te missen, die in mijn handbabage zat. Wat een frustratie! Gelukkig maakte onze tijd op Koh Phangan weer veel goed. We vonden een mooi bungalowtje (met een nog mooier uitzicht vanuit onze hangmat) en we waren zo goed als de enige gasten in het resort. Het zwembad was daarom alleen voor ons! Wat een heerlijkheid, elke dag lagen we als verwende Britse toeristen aan het zwembad op een ligstoel. Na 5 dagen besloten we dat het weer genoeg was en gingen we op pad naar Maleisie. Om naar Koh Phangan te gaan was heel goedkoop, maar om er weer vanaf te komen heeeel duur. Een combi-ticket naar Kuala Lumpur was echt belachelijk duur besloten we het zelf te regelen. Daardoor kwamen we ’s avonds laat aan in het grensstadje, waardoor we niet meer de grens over konden. We werden ergens gedropt in Had Yai (het grensstadje) en hadden geen idee waar we waren. Niemand kon engels en we liepen een beetje verloren door de stad met al onze bagage om 11 uur ‘s avonds. Gelukkig vonden we na een tijdje toch een hotel (dat uit de jaren 60 kwam en sindsdien niet meer opgeknapt was), maar goed we hadden een slaapplek.

De dag erna konden we gelukkig door naar Kuala Lumpur. Daar zijn we maar kort gebleven, aangezien dit al de derde keer was. We gingen door naar Malaka, een historische stad in het zuiden. In tijden van de VOC was dit een van de Nederlandse vestigingen en het hele centrum bestaat uit Nederlandse huizen en straatnamen zoals de Herenstraat, erg grappig. Na 4 dagen in deze mooie stad namen we de bus naar Singapore, want vanaf daar namen we het vliegtuig naar de Filipijnen! Op het vliegveld was Dave binnen een half uur zijn paspoort en onze laptop(met al onze foto’s) kwijt! Dat gaf de nodige stress en boze blikken van mij, maar gelukkig hadden we beide snel weer terug.

We kwamen aan in Angeles en het was te laat om nog door te reizen. Angeles staat bekend als de hoerenstad van de Filipijnen en in zijn hoogtij dagen waren hier zo’n 150.000! Nu nog maar een schamele 10.000, haha. Alle hotels waren dan ook gericht op deze business dus een hotel zoeken dat niet al te vunzig was, was ons doel. Uiteindelijk vonden we een hotel met de geweldige naam: So clean, So good! We konen kiezen of we de kamer wilden voor een uur, 3 uur, 6 uur, 12 uur of toch een hele dag. Gelukkig was de kamer wel echt schoon.

De dag erna maar zo vroeg mogelijk opgestaan om daar weg te gaan. We gingen naar het noorden van het eiland Luzon, wat bekend staat om prachtige bergen en rijstterrassen. En dat klopte absoluut, wat een schoonheid! En de mensen zooooo aardig. De Filipijnen zijn nog niet echt ontdekt door de toeristen wat echt fantastisch is, overal zijn ze verbaasd blanke mensen te zijn en er wordt heel wat afgezwaaid. We hebben prachtige wandelingen gemaakt door de bergen en rijstterrassen. De rijstterrassen worden ook wel het 8e wereldwonder genoemd en wat ons betreft klopt dat. Overal waar je kijkt zie je ze, hoe hoog een berg ook is. Door de locals worden ze ook wel de trappen van de goden genoemd, omdat ze tot aan de hemel komen. Het was echt zooo mooi, het is eigenlijk niet te beschrijven. Na de bergen gingen we door naar Vigan, een heel mooi stadje waar allemaal oude Spaanse villa’s staan. Ook ons hotel was een prachtig oud pand. Na misschien wel het mooiste stadje in de Filipijnen zijn we naar het de allerlelijkste stad van het land (en misschien wel van heel Z.O. Azie) gegaan, Manilla. Ooit was het een mooie stad, maar in de 2e wereldoorlog is het totaal vernietigd, waardoor er nu alleen maar lelijke, betonnen bouwwerken staan. Ook wonen hier heel veel mensen op straat, ook kinderen, echt heel aangrijpend. We vonden 1 dag wel meer dan genoeg en besloten dat het tijd was voor eilandhoppen, want de Filipijnen bestaat uit 7000 eilanden. Onze eerste boottocht was niet echt een succes. We hadden niet het weerbericht bekeken en er bleek een tyfoon op komst! De golven waren wel 6 meter hoog en de boot ging als een gek tekeer. Wat waren wij blij dat het maar 2 uur was. Nu zijn we in Puerto Galera en het is niet zo fantastisch als we hoopten. Veel opdringerige verkopers en veel oude blanke mannen met mooie jonge Filipijnse meiden en ook nogeens non-stop regen! Gelukkig gaan we morgen weer door, op naar het mooiste en meest toeristische eiland in de Filipijnen, Boracay! Maar daarover de volgende keer meer!
Dikke kus!

P.S. Elke keer als we een stuk en foto’s hebben geplaatst krijgen van veel mensen mailtjes dat ze het zo’n leuk verhaal/mooie foto’s vonden. Maar we hebben hier ook een gastenboek, waar je ook een reactie kan achterlaten, wel zo makkelijk!

Hallo allemaal,

Gebeuren er nog spannende dingen in Nederland en omstreken?
Wij zijn alweer een paar weken verder. We hebben onze tocht van Saigon naar Hanoi (ruim 2200 km) op de brommers er opzitten en zijn alweer verder getrokken naar Laos.

In Vietnam aangekomen moesten we even wennen aan het drukke chaotische Saigon. We hebben een paar dagen rondgewandeld in Saigon. Scooters gekocht, musea bezocht, gewinkeld etc. Na een dag of vijf hadden we alles en waren we klaar om te vertrekken.
Toen we vertrokken uit Saigon was het nog even zoeken hoe we de stad uitkwamen, maar eenmaal op de highway 1 begonnen we ons helemaal op ons gemak te voelen. We hadden besloten de eerste dag niet te ver te rijden zodat we lekker rustig konden touren en de brommers echt konden leren kennen. We keken onze ogen uit, verkeer in Vietnam gaat anders dan bij ons. Op de snelweg is alles geoorloofd, zomaar afslaan, fietsen, lopen maar ook achteruit rijden. En het was ook goed opletten want in Vietnam heb je voorrang als je inhaalt. Als een vrachtwagen van de andere kant besluit een andere vrachtwagen in te halen en daardoor op onze weghelft rijdt, heeft hij voorrang! Wereldvreemd.

De eerste stop was Boa Loc; 2 hotels 1 restaurants. Niet echt een toeristische plek dus en dat kon je ook wel merken aan de prijs. Luxe hotel voor maar 5 euro. Als het in Saigon had gestaan hadden we waarschijnlijk 50 euro moeten betalen! Dag twee was een kort dagje; 100km. We gingen naar Dalat, een rustig stadje opgericht door de fransen om aan de drukkende zomers te ontsnappen. Het was een fantstische rit door de Bergen. Het uitzicht was echt fenomenaal! In Dalat zijn we een paar dagen blijven hangen om bij te komen.

Daarna weederom een fantastische weg (net nieuw) richting Nha Trang, aan de kust. Na een uur scoteren, midden in een bergpas, kreeg ik een lekke band. Normaal is er elke km wel een plek te vinden waar je je brommer kan repareren, maar omdat de weg net nieuw was was er bijna geen bebouwing. We stonden midden in de bergen en hadden de mogelijkheid om terug te gaan, een helling van 10% op te lopen, of door te gaan, ook een helling van 10% op. We besloten een scooter aan te houden om te vragen welke kant het minst ver lopen zou zijn. Al snel stopte twee mannen die geen engels konden en we proberen te gebaren wat we bedoelden. Hij zei Oooo en deed zijn rugzak open en tadaa bandenplak spullen! 10 minuten later konden we alweer verder. Hij wou er geen geld voor hebben. Wel wou hij graag met ons op de foto . Dus hebben we een kleine fotoshoot gehouden.
Nha Trang is (volgens ons) de meeste touristische plek van Vietnam. Het lijkt wel op een spaanse kustplaatst. Ondanks dat hebben we er een paar dagen gerelaxed. Heerlijk. Vervolgens met 1 tussenstop de 500km naar Hoi An afgelegd. Dit is een heel mooi en oud plaatsje. Op de avond dat we aankwamen was het volle maan en die avond gingen alle lichten in de binnenstad uit. Alles werd verlicht met kaarsen en lampionnetjes, echt magisch mooi. We liepen vol verwondering rond en kwamen toen bij de rivier die door het plaatsje stroomt. Overal kon je voor 20 cent een drijvend lampionnetje kopen en de hele rivier was vol met kaarsje, echt prachtig!! Verder hebben we kleren en schoenen op maat laten maken en gelijk laten opsturen. Leuke souvenier voor als we terug zijn in Nederland.

Naar Hoi An gingen we door naar Hue. Hue is de oude hoofdstad waar de laatste Keizer van Vietnam gezeteld was. De stad zelf is niet heel bijzonder, maar er zijn veel bezienswaardigheden. Vooral de citadel was erg interressant.
Tussen Hue en Hanoi komen bijna geen toeristen. De 700 km die we nog moesten afleggen was lekker vietnamees. Hoogtepunt was het karstgebergte rond Ninh Bin. Zittend in een roeiboot varen door het karstgebergte, heel gaaf. Bij ons in de boot zaten alleen Vietnamezen en ze waren erg onder de indruk van ons. Iedereen wilde met ons op de foto en toen we ons gingen in insmeren met zonnebrandcreme, wilde ze dat ook allemaal proberen. Volgens ons hadden ze dat nog nooit gezien (ze kleden zich helemaal aan om zo niet te verbranden, ze doen zelfs handschoenen aan met 33 graden!)en ze vonden het super interessant om zich ook helemaal in te smeren met het witte spul. Voor we het wisten was de fles zijn eigen leven gaan leiden en toen we m terug kregen was de fles leeg haha. Ook hadden ze een megafoon meegenomen, dit was eigenlijk voor de gids om in te praten, maar al snel was het de microfoon geworden, Vietnamezen zijn dol op zingen en de een bleerde nog valser dan de ander. Ze vonden het ook allemaal raar dat wij geen zin hadden om te zingen in de megafoon en we hebben wel 20 keer nee moeten zeggen.

Toen we in Hanoi aankwamen viel op dat het veel minder hectisch was. Of zijn we er al aan gewend geraakt? We waren opgelucht dat de tocht zonder al te veel problemen verlopen is (want we hebben veel ongelukken onderweg gezien), maar ook wel jammer dat we onze brommers moeten verkopen. Je hebt zoveel vrijheid en dan is het ov wel weer even wennen. Zeker als je op een nationale feestdag in de bus stapt. Na onze scootertocht hadden wij een paar dagen op het strand liggen in Halong Bay wel verdient. Normaal doe je daar ongeveer 4,5 uur over, maar aangezien iedereen uit Hanoi het zelfde plan had duurde het uiteindelijk ruim 12 uur. Aangekomen op Cat be Island waren alle hotels vol! Na een tijdje rondlopen kwamen we in gesprek met een local. Uiteindelijk mochten wij bij hen in huis slapen (voor 25 euro). We sliepen in de kamer van een meisje van 10. De kamer stond vol speelgoed en knuffels en we hadden roze beddengoed. De volgende dag bleek pas goed hoe druk het was. En als gevolg daarvan was alles belachelijk duur (hotels vanaf 50 dollar per nacht terwijl het normal 10 is), als je al iets kon doen want alles zat zo goed als vol. UIteindelijk zijn we na 2 dagen weer terug naar Hanoi gegaan. Volgende keer beter opletten al er feestdagen zijn!

Vanuit Hanoi hebben we de bus naar Vientiane genomen. We hadden er wat slechte verhalen over gehoord, maar moet zeggen dat het een prima busrit was. Uiteindelijk 18 uur er in gezeten, of eigenlijk meer gelegen aangezien het een slaapbus was.
Nu zitten we in Vientiane. Laos is na Vietnam een verademing. Lekker laid back, vriendelijke mensen en heerlijk rustig.

Adios gringos!

We zijn ruim een maand en 4 landen verder sinds onze vorige update, de tijd gaat snel! Vanaf Indonesie namen het vliegtuig weer naar KL in Maleisie. Onze vlucht ging vroeg in de ochtend en we bedachten om op het vliegveld te gaan slapen, om geld uit te sparen (Oo,wat zijn we toch knieperige Hollanders). Eenmaal daar aangekomen bleek het vliegveld ‘s nachts dicht te gaan en we mochten niet blijven. Na heel lief kijken mochten we buiten de vertrekhal blijven, waar stoelen stonden. Om 10 ‘s avonds kwam de laatste vlucht aan en daarna was het al snel uitgestorven op de beveiligingsmensen na. We besloten een nacht slaap over te slaan (zodat we onze bagage goed in de gaten konden houden) en waren allebei om 12 uur ‘s nachts een boek aan het lezen. De beveiliging scheurde op brommers het terrein rond om alles in de gaten te houden. En opeens kwamen ze allemaal onze kant oprijden, voor we het wisten waren we omsingeld door zo’n 10 beveiligingsmensen, die allemaal geen engels konden. Toen zagen we ineens een grote jeep met zwaailichten op ons af komen. Er stapte een man uit in een heel officieel uniform, compleet met een pistool aan zijn riem. Hij kwam naar ons toe en wilde onze paspoorten en tickets zien. Geloof ons, dit voelt alles behalve veilig op een verlaten vliegveld om middernacht. Hij zei dat dit geen goede plek voor ons was om de nacht door te brengen en we moesten met hem meelopen. Met lood in onze schoenen liepen we achter hem aan, elkaar een beetje angstig aankijkend. En wat bleek? We konden volgens hem veel beter in de gebedsruimte slapen, een mooie ruimte, met vloerbedekking en zelfs een wc!! Haha, zie je dit al op Schiphol gebeuren?? We gingen dankbaar het huisje in en lagen er prima, totdat er mensen om 5 uur ‘s ochtends kwamen om te bidden. We pakten snel onze bagage en gelukkig was de vertekhal weer open en konden we daar wachten. De vlucht ging prima en voor we het wisten waren we weer in KL.

Na al het natuurgeweld van Sumatra hebben we het stads aangepakt in KL. Veel gewinkeld in extreem grote shoppingmalls met airco, koffie gedronken bij de Starbucks, naar de bioscoop geweest, heerlijk!!! Na 3 dagen hebben we de nachttrein genomen naar Thailand om naar het eiland Ko phi phi te gaan. Daar was namelijk Bob, die we ook in China op bezoek hadden gehad. Hij mailde al van te voren dat het een gekkenhuis was op het eiland en toen we aankwamen bleek dit maar al te waar te zijn! Ik (ingeborg) was al 2 keer eerder op dit prachtige eiland geweest, maar dan in het laagseizoen. Nu is het hoogseizoen en werkelijk overal waar je keek zag je mensen, mensen en nog eens mensen! In het hostel waar Bob verbleef was gelukkig nog 1 kamer vrij, we waren net op tijd! Daarna snel de zwemkleren aangetrokken voor een duik in het water. Na het zwemmen voelde ik me niet zo goed en ben ik naar bed gegaan. Om er vervolgens 6 dagen in te blijven, ik had koorst (op het hoogtepunt 39,6 graden), was duizelig, misselijk, etc etc. Op een gegeven moment was ik zelfs bang dat ik malaria had dus ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Het bleek een onschuldig virus, wat een opluchting! Nadat ik ziek was geweest zijn we nog op een snorkeltocht geweest met zijn drieen, dat was heel mooi. Het was ook erg leuk om Bob weer te zien, het voelde echt als een vakantie op onze grote vakantie (oke, het gedeelte nadat ik ziek was geweest dan)! Na 2 weken Ko phi phi zijn we naar Bangkok gegaan, om daar gelijk een bus richting Cambodja te regelen. We zijn 1 dag en nacht gebleven in Bangkok en we zagen allebei de stad heel anders als de vorige keer (3 jaar geleden waren we op vakantie geweest naar Thailand). Toen vonden we Bangkok vies, druk, en vooral chaotisch. En nu vonden we het groen, mooi en ordelijk. Haha wat 4 maanden reizen al met je kan doen!

De bus naar Cambodja vertrok mooi op tijd. We hadden nog geen visa, maar die kon je aan de grens kopen. We hadden al van verschillende andere reizigers gehoord dat veel busbedrijven je droppen bij een kantoortje vlakbij de grens en ze vertellen je dat je alleen daar je visa kan regelen. Vervolgens moet je het dubbele betalen dan bij de daadwerkelijk grens. Dus we waren voorbereid, en ja hoor, het ging precies zoals ons verteld was. Het kleine kantoortje bij de grens ziet er redelijk officieel uit, maar ze vragen je echt het dubbele. We zeiden dat we niet gingen betalen en alle mogelijke smoesjes kwamen uit het mannetje. Maar we bleven voet bij stuk houden dat we dat niet gingen betalen, we zouden zelf wel naar de grens lopen om het daar te regelen. Het mannetje was nu zo gefrustreerd dat ie begon te schreeuwen dat de bus niet op ons ging wachten, want als je het zelf regelt duurt het uren. En er zou helemaal geen andere bus zijn en dan zouden we vastzitten op een grenskantoor. Nou ja, dan maar geen bus, zeiden we. We pakten onze bagage en liepen naar de grens. Na een uur hadden we voor de juiste prijs een visa geregeld en na 50 minuten wachten ging een andere bus, waar we gratis in mee mochten

Onze eerste stop in Cambodja was Siem Reap, een easy going stadje op een paar kilometer afstand van het prachtige Angkor wat. We regelden een super hotel, met warm water voor maar 6 euro per nacht. Angkor wat is een van de mooiste plekken die we ooit gezien hebben. Voor iedereen die niet weet wat het is (ga je schamen) : Vanaf de 10e eeuw was dit een van de grootste steden ter wereld met maar liefs 1 miljoen inwoners. Alle mensen woonden in houten huizen, maar alle tempels waren/zijn van steen. Alleen de tempels zijn overgebleven, er zijn er tientallen en ze staan in een mooi bos. Alle tempels zijn zo verschillend, je kijkt je ogen uit. Ze zijn prachtig versierd en ook de bosrijke omgeving maken het tot een prachtig oord. We kochten een 3-daags ticket en gingen de eerste 2 dagen met een tuktuk op pad. Op de 2e dag in Angkor wat wilde Dave van een muur springen, maar helaas kwam hij niet goed terrecht: zijn beide voeten gekneusd. Na 2 dagen op bed gelegen te hebben, hebben we de derde dag fietsen gehuurd om naar Angkor te gaan, hier rondfietsen was magisch. Na deze 3e dag was ons ticket afgelopen en het orginele plan was om gelijk door te gaan naar Phnom Penh, de hoofdstad. Maar de voeten van Dave deden te pijn en we zijn uiteindelijk 10 dagen gebleven. Maar dat was geen straf, ons hotel was echt goed en ‘s avonds huurde we een fiets om zo toch uit eten te kunnen. We vonden zelfs een Vlaams restaurant, compleet met belgisch bier, chocolade en draadjesvlees!!

Na de 10 rustige dagen namen we de bus naar Phnom Penh, we wisten niet goed wat we er van te voren van moesten verwachten. Door de oorlog is Cambodja arm en minder ontwikkeld, maar Phnom Penh is prachtig. Veel oude, mooie Franse gebouwen, in het centrum liggen het paleis en mooie pagodes, de Mekong loopt dwars door de stad met aan de weerskanten gezellig boulevards en het is groen! Ja, we kunnen deze stad zeker aanraden! Behalve al deze mooie pluspunten van de stad te bewonderen, hebben we ook haar grimmige kant gezien. We zijn naar S-21 geweest, de voormalige gevangenis van het rode Khmer regime. Hier werden onschuldige mensen gemarteld en gevangen gehouden (in de periode van 1975 tot 1979). Van de in totaal 20.000 gevangenen hebben maar 7 mensen het overleefd… Het bestaat uit 4 gebouwen, die wreed genoeg voorgaand een school waren. Van elke gevangene werd bij binnenkomst een foto gemaakt en deze zijn nu allemaal opgehangen in de gebouwen. En geloof ons, dat laat je niet koud. Al die gezichten van mensen die je aanstaren, terwijl je weet dat ze daarna maandenlang gemarteld zijn en uiteindelijk vermoord. En waarvoor? Het rode Khmer regime was gestoord, iedereen die in een stad woonde of gestudeerd had werd als vijand gezien. Als je een bril droeg was je al verdacht en kon je vermoord worden. Op de foto’s waren ook kinderen te zien, of moeders met een kleine baby, niemand werd gespaard. Na deze donkere periode heeft Cambodja een hele onrustige tijd gekent met o.a. staatsgrepen en een burgeroorlog. Sinds 2003 is het pas echt rustig, met een door het volk gekozen regering. Hierdoor is het echt een veel armer land dan haar buurlanden. We hebben veel zwervers gezien, maar ook kinderen die tot laat in de avond dingen aan je proberen te verkopen, echt zo zielig. Gelukkig zijn er ook mooie projecten. Zo zijn we in het Friends restaurant wezen eten, dit restaurant wordt volledig gerunt door voormalige straatkinderen. Hier leren ze koken en bedienen zodat ze later een echte baan kunnen vinden. Het eten was heerlijk, de bediening super en daarom hebben voor het eerst in maanden een vette fooi gegeven (dat hadden we natuurlijk ook gedaan als we het niet lekker vonden). Ja, Cambodja heeft ons doen lachen, verbazen maar ook gruwelen. Een land om niet snel te vergeten.

Vandaag hebben we de bus naar Ho Chi Minh City (voorheen Saigon) in Vietnam genomen. Morgen vieren we hier mijn verjaardag, we hebben besloten om deze dag iets minder op de centen te letten en lekker luxe uit eten te gaan! Het plan is om scooters te kopen in Saigon en daarmee 2000 kilometer naar Hanoi in het noorden te rijden. Dit is echt een avontuur, aangezien we beide niets van scooters afweten. Maar de vrijheid om zelf te bepalen waar, wanneer en hoe lang we gaan rijden vinden we belangrijker! Dus wens ons veel succes toe!!

Nou, het is weer een heel verhaal geworden! Mochten jullie geen zin om deze hele lap tekst te lezen dan kunnen we kort zijn: Sumatra is qua natuur het mooiste wat we ooit gezien hebben! Bergen, vulkanen, jungle, bounty-eilanden, rijstvelden en heel veel wilde dieren. Het enige wat we kunnen zeggen is: boek een ticket!!

Hier het hele verhaal: Vanaf Maleisie vlogen we naar de stad Medan in Sumatra en geloof me, dit is geen visietekaartje voor dit prachtige eiland. Het was vies, enorm veel verkeer, grote gaten in de weg en de stoep (als je niet uitkijkt val je zo 2 meter naar beneden in het riool). Dus we besloten dat 1 nacht hier meer dan voldoende was en gingen naar het busstation. We hadden in de LP (Lonely Planet) gelezen dat de bus naar Bukit Lawang ongeveer 15.000 roepia zou kosten. Maar eenmaal op het busstation waren er allemaal mannetjes die ons probeerde te overtuigen dat er die dag geen gewone bussen meer zouden gaan en alleen een minibusje de optie was. En die koste maar 120.000 roepia per persoon. Gelukkig hadden we ons nuchtere verstand nog en zeiden we dat we net zolang zouden wachten totdat er een gewone bus zou gaan. En natuurlijk ging die gewoon. Ook in die bus probeerde ze ons nog af te zetten, een kaartje koste 20.000 roepia per persoon, maar we hielden voet bij stuk en betaalde gewoon 15.000. In Medan proberen ze echt op elke manier geld van je af te troggelen, erg vermoeidend! Maar eenmaal in Bukit Lawang waren we deze frustraties al lang vergeten want man, wat was het daar mooi! Het dorpje ligt aan de rand van de jungle, het is omringt door bergen en er stroomt een bergrivier dwars door het dorp. Vanaf hier besloten we een 2-daagse jungletrek te doen om zo hopelijk de oerang oetan in het wild te zien. We gingen met onze groep, die grotendeels uit Nederlanders bestond, en 3 gidsen op pad. En wat was het zwaar, er waren nauwelijks paden en alles was glibberig van de modder. We gingen de bergen steil op en vervolgens weer steil naar beneden te gaan. Ik (Ingeborg) ben een aantal keren goed uitgegleden en had al snel grote blauwe plekken. Maar toen zagen we ineens hoog boven in de bomen 2 bruine vlekken, oerang oetans! Echt prachtig om ze in de bomen te zien slingeren! We liepen door en ineens was er paniek: Mina was gesignaleerd. Mina is een oerang oetan die ooit door mensen is ‘opgevoed’. Daar is ze nooit goed behandeld en sindsdien heeft ze een verschrikkelijke hekel aan mensen, en dat kunnen we haar niet kwalijk nemen. Het enige nadeel is dat ze nu mensen aanvalt en zelfs probeert te bijten (wat haar al heel vaak is gelukt). Ze heeft zelfs een eigen stukje in de LP waar ze je voor haar waarschuwen. Dus toen ze eenmaal gespot was, mochten we niet meer praten en zo snel mogelijk proberen te lopen. Maar helaas, ze zag onze groep en kwam op ons afstormen. Onze gidsen riepen heel hard: Run! Dus wij als gekken naar beneden rennen, wat helemaal niet makkelijk was op een glibberige berg. En Mina was veel sneller als ons en kwam recht op ons af. Een gids bleef staan op het pad met bananen om haar zo af te leiden en onze enige optie was terug omhoog, in een razendsnel tempo. Pff voor ons gevoel moesten we in 2 minuten 10 verdiepingen omhoog rennen op een trap met gigantische treden die onder de modder zaten, we waren bekaf! Gelukkig kon de gids Mina afleiden met de bananen en konden wij daarna veilig doorlopen. Na 6 uur lopen kwamen we aan het in kamp. Het lag aan een beekje waar we lekker konden afkoelen. Maar snel kwam er een oerang oetan met baby, Mina had ook een baby dus wij in paniek terugrennen naar het kamp: MIna komt, Mina komt!! Maar het bleek Jackie te zijn. Jackie is ook opgevoed door mensen en in tegenstelling tot Mina hebben haar baasjes haar wel goed behandeld. Jackie is dan ook een echte mensenfan en komt graag even een kijkje nemen. Ze klom in een boom midden in ons kamp waar wij haar vanaf 2 meter heel goed konden bekijken. Ze bleef uren zitten, echt heel mooi. Ook waren er varanen van meer dan twee meter die door het beekje liepen en ‘s avonds was de lucht vol met vuurvliegjes. Wat was het magisch mooi! We sliepen onder een stuk plastic en er waren geen wc’s, we miste gewoon de hurktoiletten. De dag erna liepen we naar de bergrivier om vervolgens terug te tuben naar het dorp. En dat was super leuk!

Na Bukit Lawang gingen we naar Berastagi, bekend om de vulkanen in de omgeving. En een van die vulkanen schijnt de makkelijkst beklimbare vulkaan te zijn in heel Indonesie en dat moesten we zelf ervaren natuurlijk. We gingen vroeg op pad en na 2 uur klimmen waren we bij de krater, wauw! Overal kwam stoom uit de aarde dat naar zwavel stonk. Omdat we zo vroeg waren vertrokken waren we de enige op de vulkaan, erg bijzonder. Vanaf de krater kan je de omgeving prachtig overzien met alle bergen. Na een uur genieten besloten we weer terug te lopen en ineens kwamen er heel veel toeristen. Wat waren we blij dat we zo voeg vertrokken waren, want de vulkaan delen met 30 andere toeristen is toch veel minder speciaal.

Na Berastagi zijn we naar Lake Toba gegaan. Dit meer ligt in een vulkaankrater en het is net zo groot als het IJsselmeer. In dit meer ligt een eiland, Samosir en daar hebben een kleine week gezeten. De natuur was wederom prachtig! Het eiland is ontzettend groen met bergen, het meer blauwer dan blauw en omringt door wederom hoge bergen. Op het eiland leven de Bataks, deze bevolkingsgroep heeft een eigen cultuur. Hun huizen zijn prachtig met puntdaken en versierd met houtsnijwerk. Overleden mensen worden niet op een begraafplaats begraven, maar op hun eigen grond. De familie maakt een waar kunstwerk van het graf, met miniatuur batak huizen en standbeelden van de overleden persoon. We hebben scooters gehuurd en zijn het hele eiland overgecrossed. We hadden geen zin om op de grote weg te blijven en namen een heel klein zijweggetje dwars door de bergen. De weg werd slechter en slechter en er waren al lang geen toeristen meer te zien. Op een gegeven moment kwamen we aan in een klein dorpje waar we muziek hoorde. Er was een soort van ceremonie aan de gang, alle mensen waren prachtig in een klederdracht en er was traditionele muziek. Helaas voelde we ons echt indringers en we besloten maar door te rijden. We kwamen op een pad (een weg was het niet meer te noemen) midden in het bos. We reden voor een uur, misschien wel 2 uur en we kwamen niemand tegen. Vervolgens sloeg de scooter van Dave een aantal keren af, waarna hij heel moeilijk weer aan de praat kwam. Dat was best eng, want we hadden geen idee hoe lang het nog zou duren voordat we weer in de bewoonde wereld terrecht kwamen. Toen we eenmaal weer huizen en mensen zagen waren we dan ook enorm opgelucht! De overige dagen op dit eiland hebben we gezwommen, gelezen, gegeten en genoten!

Na Lake Toba namen we de bus naar Bukittinggi. Dit stadje ligt 500 kilometer verderop, maar door de slechte weg duurt het 15 uur. Maar een buskaartje is goedkoop en daar zijn we als echt backpackers natuurlijk erg gevoelig voor. De bus kwam een uur te laat, maar goed, we zijn in Indonesie. De weg was inderdaad heel slecht en smal voor een grote touringcar, maar het uitzicht was betoverend. We slingerden alle kanten op (thank god voor reispilletjes) met een chauffeur die volgens ons suicidaal was en het moest natuurlijk een keer misgaan. In een bocht raakte een van de voorwielen van de weg en stonden we in 1 klap stil. We moesten allemaal de bus uit en wij dachten dat het was, omdat de bus zonder gewicht weer makkelijker op de weg zou komen. Maar nee, het bleek dat de aandrijfas gebroken was en de bus niet voor- of achteruit kon. Er moest een nieuw onderdeel worden gehaald, maar geen idee waar vandaan. Dus het wachten begon. Een uur voorbij, nog een uur, nog een uur… We stonden dan ook in the middle of nowhere. Eindelijk na 7 uur wachten was de bus klaar! Na 22 lange uren kwamen we aan in Bukittinggi en we waren kapot. Dave heeft 3 dagen geen gevoel in zijn kont gehad, haha. Maar gelukkig voldeed Bukittinggi aan alle verwachtingen waardoor de busrit niet onnodig was. Dit stadje is leuk! Relaxte mensen en alle kinderen willen met je praten en roepen constant hello mister, hello miss! In dit gebied wonen de Minangkabauers, dit volk heeft wederom een eigen cultuur en de huizen zijn haast nog mooier als die van de Batak. Het stadje ligt in de bergen waardoor het er A. heel mooi is en B. een heerlijk koel klimaat heeft. We hebben hier prachtige wandeltochten in de bergen gemaakt en verder helemaal niets gedaan, heerlijk!

Nadat we weer genoeg energie hadden bedachten we dat een bezoek aan Sumatra niet compleet was zonder een bezoek aan het strand. We namen een minibusje naar de kust waar het mooi was, maar door het koraal kon je niet zwemmen. En zwemmen, daar hadden we zin in! Ons guesthouse organiseerde 3-daagse trips naar onbewoonde eilandjes voor de kust en al snel besloten we dit te doen. Samen met een Duits stel en 3 gidsen gingen we op pad. Wij sliepen in een tentje op het strand. Op het eiland waren twee andere touristen en er was een hele lieve eiland-hond. Het eiland was een echt bountyeiland, met palmbomen en een azuurblauwe zee. ‘s Nachts kon je honderden sterren zien omdat er geen kunstlicht in de buurt was. Wederom een echt pareltje. Op de tweede dag zijn we de hele ochtend wezen snorkelen, het koraal was niet super. Doordat de zeetemperatuur de laaste jaren flink gestegen is, is het meeste koraal doodgegaan. Erg jammer, maar gelukkig waren er nog heel veel tropische visjes. We hadden ons niet ingesmeerd (zooo stom, maar compleet vergeten) en zijn enorm verbrand op onze rug en Ingeborg ook op haar benen. Op de derde dag stonden we op en ik (Ingeborg) voelde me ineens heel misselijk en duizelig en voordat ik het wist viel ik flauw. Gelukkig waren Dave, Stefan en Andre in de buurt en ze legde me op een bank, waar ik gelijk nog een keer flauw viel. Erg raar, ik denk dat het kwam door de hitte en de pijn van mijn verbrande huid. Vlak daarna gingen we al terug met de boot. Het oorspronkelijke plan was om gelijk weer door naar Bukkittinggi te gaan, aangezien we het daar zo leuk vonden. Maar na een uur in de boot was ik nog steeds kotsmisselijk en een busrit met een Indonesische chauffeur was het minste waar ik zin in had. Dus namen we een kamer aan het strand en heb ik 15 uur geslapen. Ook de dag daarna was ik nog niet fit en we besloten maar wat langer te blijven. Het enige nadeel was dat ons geld bijna op was en de dichtsbijzijnde pin-apparaat 25 kilometer verderop was. Dus we hebben die 2 dagen overleefd op 5 broodjes, 1 appel, 1 kokosnoot, 1 mandarijn en wat chips en crackers. Op de derde dag voelde ik me weer oke en hebben we de bus genomen naar Bukittinggi. En toen hebben we onszelf een vrijkaart gegeven voor eten, even niet denken aan ons reisbudget. We hebben ons helemaal volgepropt met pizza, pasta, salade, chips en vruchtenyoghurt en wat was dat heerlijk!! We aten todat we buikpijn hadden haha. Nu zijn we nog steeds in Bukittinggi aan het nietsdoen en woensdag nemen heel vroeg het vliegtuig terug naar Maleisie, naar Kuala Lumpur om precies te zijn. We hebben enorm genoten van dit wonderschone eiland en kunnen het alleen maar aanraden!

Hola amigos!

We zitten op dit moment in de hitte van Maleisie en het is heerlijk! Al loopt het zweet ons van de rug, hebben we een heel klein kamertje en moeten we de wc met 30 anderen delen, we genieten er van!
Het genieten begon al toen we in Chengdu (China) aankwamen. Het was hier namelijk 10 graden boven nul! Na anderhalve maand op een kamertje te zitten waar het vroor hadden we het idee dat we in een tropisch oord waren beland! De stad was ook nog eens erg mooi, veel parken, mooie onderhouden huizen, zelfs aparte fietspaden; we konden voor ons gevoel niet verder weg zijn van Houma. We hebben ons dan ook prima vermaakt in deze stad die aanvoelde als een dorp (nou ja dorp, er wonen 13 miljoen mensen). De eerste dag hadden we fietsen gehuurd en zijn we de hele stad doorgecrossed. In het people’s park hebben we wel 3 uur rondgelopen, chinezen houden echt van parken. Ze zijn mooi aangelegd en er is genoeg te doen en te zien. Chinezen houden namelijk van optreden, of het nu dansen, zingen of toneel is. In het park waren dan ook wel 40 optredens, erg leuk om te zien ook al kon niet iedereen even zuiver zingen. Zelf waren we ook een redelijk attractie, we moesten met veel chinezen op de foto haha. De volgende dag vroeg op want we gingen naar het pandapark! Er zijn niet meer zoveel panda’s in het wild (dat weten jullie vast wel) en vlak buiten het centrum van Chengdu is een groot panda park. Hier worden panda’s gefokt in de hoop ze ooit uit te zetten in het wild. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan want de panda’s worden gevoerd en zodra ze uitgezet worden kunnen ze hun eigen eten niet vinden en gaan ze alsnog dood. Dus blijven ze voorlopig maar in het park. En dat was erg leuk om te zien, je kon ze van erg dichtbij zien en ze waren ook duidelijk niet bang voor mensen. De allerkleinsten van 5 maanden waren echt zoooo lief, maar helaas kon je ze niet goed op de foto zetten. Je kon wel met een babypanda op schoot op de foto maar dat kost 100 euro. Dus dat hebben we maar niet gedaan. Nadat de panda’s 40 kilo bamboe hadden weggewerkt werden ze moe en vielen in slaap.

Die avond vlogen we al naar Maleisie. Om kwart voor 5 ‘s nachts kwamen we aan en het was toen al 26 graden, wat een verschil! Na het nodige speurwerk hadden we een hostel gevonden en vielen we diep in slaap. In Kuala Lumpur hebben we sightseeing gedaan, wat een moderne stad! Maar helaas ook duur, dus na 1 nacht hebben we onze spullen gepakt en zijn met de nachttrein naar het noorden gegaan. Vanaf daar hebben we de boot gepakt naar het prachtige tropische eiland Langkawi. Dit eiland is belastingvrij waardoor vooral de drank eindelijk betaalbaar was! Maleisie in islamitisch dus de drankjes zijn goed aan de prijs door de belastingen. Maar in Langkawi betaal je ongeveer 40 cent voor een biertje
In Langkawi zijn we elke dag naar het strand geweest, wat heerlijk! Verder hadden we een scooter gehuurd en gingen naar de kabelbaan. Op het eiland zijn hoge bergen waar je dus met een kabelbaan heen kan, maar helaas stond er teveel wind waardoor de kabelbaan dicht was. Gelukkig was er wel een andere oplossing, een stuk de berg oplopen. Dat hebben we gedaan en man…dat waren veel traptreden! Gelukkig liep er een rivier langs het pad waardoor je veel watervallen had. Op sommige stukken kon je ook zwemmen, heerlijk! Na alle trappen waren we even gaan zitten om een appel te eten en voor we het wisten waren we omsingeld door apen die ons fruit wilde. Eentje probeerde die van mij te pakken maar ik hield het goed vast. Toen begon ie eng te grommen (we wisten niet dat apen konden grommen) en heb ik maar mijn fruit ingeleverd.
Op Langkawi zijn we eens goed gaan nadenken over de volgende bestemming, we waren eerst van plan om naar de oostkust van Maleisie te gaan. Maar vreemd genoeg is daar een ander klimaat dan de westkust en het is nu monsoon daar. We hoorden al via via dat de golven 5 a 6 meter hoog waren dus besloten we maar een andere keer heen te gaan. Nu hebben we een nieuw idee: Indonesie! We kennen best veel mensen die daar zijn geweest en iedereen vind het fantastisch, dat moeten we met eigen ogen zien! We waren van plan om met de boot naar het eiland Sumatra te gaan. Dus zijn we gaan opzoeken van waar de boot konden nemen. Het dichts bij Langkawi was het eiland Penang. Dus wij hup naar Penang. Eenmaal hier hoorde we dat er geen boten meer gaan vanwege goedkope vliegtickets dus nu hebben we maar een vliegticket geboekt. We kwamen naar Penang puur voor de boot, maar achteraf blijkt dit een heel leuk eiland. We zitten nu in de hoofdstad Georgetown. Deze stad is ooit gesticht door de Portugezen, toen overgenomen door de Hollanders en vervolgens door de Engelsen. Het resultaat is een stad vol met prachtige oude gebouwen! Het is een feest om hier rond te lopen. Maar ook de inwoners zijn erg divers. De Maleisiers zijn islamitisch dus zie je veel hoofddoekjes. Maar in Maleisie, en ook hier in Penang, wonen ook veel chinezen en hindoestanen. Zo heb je hier chinatown en little india. Dus behalve de oude gebouwen van de europezen ook heel veel tempels in Chinese en indiase stijl en moskeeen. Het is echt een smeltkroes van culturen. Zo waren we gisteren een dagje gaan rondlopen en hebben we eerst in Little India 2 prachtige sari’s gekocht (doeken van 6 meter lang die bedrukt zijn met mooie kriebels), heb we in Chinatown een leuk shirtje voor mij (Ingeborg) gekocht en hebben we ‘s avonds heerlijke sate gegeten. Aangezien in Nederland nasi met sate al mijn lievelingseten is, eet ik hier onvoorstelbaar veel sate. En die van gisteren was toch echt de heerlijkste sate ooit!

We wilden een visum voor Indonesie aanvragen voor 2 maanden, maar helaas hadden we niet een ticket geboekt om weer te vertrekken vanuit Indonesie. En zonder het bewijs dat we Indonesie ook weer daadwerkelijk gaan verlaten wilde de ambassade ons geen visum geven.. Nu gaan we toch heen en kopen een visa on arrival. Deze is 1 maand geldig (gek genoeg heb je hier geen retourticket voor nodig). En we hebben bedacht dat we deze maand alleen Sumatra gaan zien. Dit gigantische grote eiland (wereldwijd zijn er maar 4 eilanden groter) heeft genoeg te bieden. Jungle, vulkanen, oerang oetans, tropische paradijsjes, en hele goede snorkel- en duikmogelijkheden. We kunnen haast niet wachten! Maar we zijn ook wel erg benieuwd hoe Sumatra en dan vooral de kustgebieden er nu uitzien na de tsunami. Hopelijk hebben de mensen hun leven weer kunnen oppakken maar er zal ongetwijfeld nog veel opgebouwd moeten worden. Morgenmiddag vliegen we naar Medan en hier willen we niet te lang blijven, want vlakbij deze stad heb je het national park waar de oerang oetans kunnen bewonderen. Maar daarover de volgende keer meer!
Dikke kus!

gallery columns=”4″]

Hallo allemaal,

we zijn inmiddels een maand verder (met de vorige update op de site) maar het voelt als een paar maanden. We hebben alweer zoveel meegemaakt. En het aller belangrijkste is dat we zijn gestopt met het vrijwiliigerswerk. De belangrijkste reden is dat de werkzaamheden minder voldoening opleverden dan wij van te voren hadden verwacht. Het meerendeel van de werkzaamheden was zorg (95%), terwijl wij verwacht hadden veel scholing, spel en sport met de kinderen te kunnen doen. De omstandigheden de afgelopen maand waren ook niet ideaal. In de Shanxi Provence is er in de wintermaanden onvoldoende elektriciteit. De grote steden worden wel van stroom voorzien, maar het platteland heeft dit grote delen van de dag niet. In combinatie met de kou zorgde dit voor een onaangename situatie. Het was bijna de gehele tijd onder nul in onze kamer en regelmatig tussen de -5 en -10. We hebben er goed over nagedacht en dit voelt als een goede beslissing. En we hebben zeker geen spijt van onze tijd in het weeshuis, het was een leerzame en (over het algemeen) een leuke ervaring. Maar we zouden er niet nog 4,5 maand met plezier zitten en aangezien we het vrijwillig doen is dat voor ons heel belangrijk. Dus we hebben nu heel veel zin om lekker te gaan backpacken!

Maar voordat we vertellen wat we hierna gaan doen, eerst onze belevenissen in China van afgelopen maand! Ons eerste weekendje weg met zijn tweeen was naar Ping Yao. Een mooie oude stad op 3 uur reisafstand (dus voor chineese begrippen om de hoek). De hele binnenstad staat op de werelderfgoedlijst van Unesco en is werkelijk prachtig! Het staat vol oude tempels en oude huizen. Het enige nadeel was dat we in het laagseizoen gingen en wij bijna de enige toeristen waren. Op zich heeft dat natuurlijk ook zijn charme maar hierdoor zaten we steeds als enige in restaurants te eten, waren we de enige gasten in het hotel enzovoorts. Maar ondanks dit was het erg geslaagd!

En dan kerst! Wij dachten van te voren dat we geen kerst zouden vieren, maar niets bleek minder waar! Het weeshuis hoort bij de plaatselijke kerk en daarom werd er natuurlijk kerst gevierd. Elke ochtend deden we samen met de werksters en enkele kinderen een dansje. Dit noemden ze ochtendgymastiek en dat leek ons volkomen normaal, aangezien ze hier in China gek zijn op ochtendgymastiek en dansjes (loop rond 9 uur ‘s ochtends in een stad en gegarandeerd dat je minimaal een stoep vol ziet met mensen die gezamelijk een dansje doen). Maar na 3 weken dit dansje gedaan te hebben vertelde de tolk dat we beter moesten worden in het dansje want dat was wel zo handig bij de opvoering op kerstavond. Eh…pardon? Ja, we gaan optreden met kerst, voor de kerk, buiten. Eh…wat? Omdat het kerst is zijn er allemaal optredens en wij gaan deze dans doen. Ooo oke.. Nou zo gezegd, zo gedaan. Wij braaf de dans oefenen en we werden al steeds beter. Na een paar dagen kwam de tolk met nog meer nieuws. Jullie moeten ook optreden. Ja, met het dansje toch? Ja met het dansje, maar jullie moet ook iets anders doen. Wat dan? Zingen of zo. Waarom? Omdat zuster Malia (ja echt waar, zuster Malia ipv Maria) en zuster Shally jullie hebben opgegeven. Ooo, moet dat? Ja, jullie kunnen niet afzeggen. Shit!
Dus wij hebben toen ook maar een liedje ingestudeerd. Op kerstavond werden we met een busje opgehaald. Eerst naar de kantoortjes die bij de kerk hoorden. We moesten nog 2 uur wachten voordat het begon dus we dachten, wat moeten we in hemelsnaam doen al die tijd? Maar daar wisten de chinezen wel iets voor. Ze zijn namelijk heel erg bezig met hun uiterlijk! De zusters van het weeshuis hadden speciaal voor kerst hun nonnenpak aangedaan maar waren wel erg bezig met hun uiterlijk. Er kwam namelijk een vrouwtje aan met een enorme make-up koffer en die heeft iedereen (dus ook de nonnen) opgemaakt! Echt hilarisch, de zusters in hun nonnenpak renden, nadat ze make-up op hadden gekregen, naar de spiegel om te checken hoe ze eruit zagen. Daarna gingen we wat foto’s maken en ze wilde echt elke foto terugzien om te kijken of ze wel leuk lachte. En uiteindelijk kwam een andere non met haar PSP (!!!!) om zelf ook foto’s te maken, echt zo grappig! De 2 uur gingen super snel voorbij en ineens hoorden we knallen, vuurwerk! Dus wij allemaal naar buiten en voor de kerk was echt een fantstische vuurwerkshow! We hebben beiden nog nooit zoveel en zo’n mooi vuurwerk gezien! Het duurde ook wel 20 minuten. En er waren in de tussentijd heel veel mensen gekomen voor de optredens en het leek alsof de helft met ons op de foto wilde, haha. Na het vuurwerk begon de show en er waren echt heel veel optredens! We kregen natuurlijk weer een voorkeursbehandeling en mochten op een bank op het podium zitten zodat we alles goed konden zien. Eerst deden we ons dansje, wat best grappig was, maar daarna moesten we zingen. Wat een verschikking, we kunnen echt niet zingen! We waren dan ook heel blij dat dat over was! Maar geen enkele chinees zou zeggen dat het verschikkelijk vals was, nee ze zeiden dat het een happy optreden was Na onze optredens kwamen de zusters op en gingen ze ook een dans doen! Echt hilarisch, 10 nonnen op het podium die heel serieus een dans doen. Non zijn in China is helemaal zo erg nog niet!
Op 1e kerstdag werden we om 3 uur van onze kamer gehaald want er was taart! Een enorme roze taart. Toen iedereen er was moesten eerst alle kinderen een liedje zingen. Namelijk: happy birthday to you, happy birthday to you, happy birthday DEAR JESUS, happy birthday to you. Ja echt, dit zongen ze! Maar de taart was prima te doen. Wij hadden voor alle kinderen en werksters cadeautjes gekocht en na de taart deelde we ze uit. Vooral de ballonen waren een heel groot succes, mam bedankt!

Met oud&nieuw zijn we naar Xi’an gegaan, samen met de andere vrijwilligers en de tolk. Daar had Dave met Bob afgesproken (voor de mensen die Bob niet kennen, de beste vriend van Dave). We hadden niet echt een afspraak gemaakt omdat Bob vanuit Laos kwam en door de enorme reistijd het moeilijk was in te schatten wanneer hij er daadwerkelijk zou zijn. We hadden de naam van ons hostel doorgemaild en hij zou eenmaal in Xi’an terugmailen.
Dus wij met de anderen in de nachttrein vanaf Houma naar Xi’an. ‘s Ochtends leek het de tolk toch wel handig om even het hostel te bellen of ze echt wel plek hadden. En wat bleek, ze hadden geen plek! Dus wij een ander hostel bellen, ook geen plek. Gelukkig had het 3e hostel wel plek. Eenmaal daar ging Dave gelijk Bob mailen dat we toch ergens anders waren. We gingen ontbijten en Iris liep even naar de balie om wat te vragen. Ze kwam terug en zei: grappig, voor zit een Nederlandse jongen die ook een vriend opzoekt die vrijwilligerswerk doet. Dus Dave: Is het een lange jongen? Eh ja. En Dave rende gelijk weg, op naar voren. Want het bleek Bob te zijn!! Echt heel toevallig, hij was in hetzelfde hostel en hij had geen idee dat wij er ook waren (en dat in een stad van 7 miljoen mensen en heel veel hotels en hostels)! Het was echt leuk om hem weer te zien en bij te kletsen. Die middag kwam er nog een Nederlands meisje bij, een nieuwe vrijwilliger. Ook hadden we inmiddels wat andere mensen ontmoet dus toen we ‘s avonds oud en nieuw gingen vieren waren we met een groep van 10, erg gezellig! We gingen naar een of andere club. Daar werd wel afgeteld maar het waren alleen de toeristen die echt feest aan het vieren waren. Voor de chinezen was het een vrijdag zoals alle andere vrijdagen. Daarom was het wel een beetje een vreemde jaarwisseling. Maar wij waren wel heel blij, 2011 wordt waarschijnlijk een topjaar met onze reis.

We zijn in totaal 4 dagen in Xi’an geweest en hebben het erg leuk gehad. Zo zijn we ook naar het terra cotta leger geweest. Erg indrukwekkend, al die soldaten van steen die duizenden jaren oud zijn. Het was alleen wel heel erg koud! Ingeborg had erg last van haar bovenbenen en die avond bleken er allemaal blauwe plekken op te ziten, bevriezingsverschijnselen…? In ieder geval erg weird.

Na de dagen in Xi’an zijn we weer teruggegaan naar het weeshuis en Bob kwam ook mee! Hij mocht helaas niet in het weeshuis slapen. Van de lokale overheid mogen er niet zomaar buitenlanders ergens logeren, dan moet je eerst naar het plaatselijke politiebureau om je te registeren. Dus Bob sliep in een hotel in Houma en Dave is daar veel geweest en Bob heeft ook enkele dagen meegeholpen in het weeshuis. Bob had het plan om na het weeshuis richting Beijing te gaan en we besloten om het laatste weekend een stukje met hem mee te gaan. Ook Danique, de nieuwe vrijwilliger, ging mee. We deden de Lonely Planet open en zochten een bestemming die op weg naar Beijing zou zijn, maar ook goed te bereizen voor ons was. En het enige wat aan deze voorwaarden voldeed was… Ping Yao! Dus we zijn in een maand tijd 2 keer in Ping Yao geweest. Het was wederom erg rustig dus besloten we fietsen te huren om toch wat van de dag te maken. In de LP hadden we gelezen dat 7 km buiten Ping Yao een mooie tempel zou zijn met hele oude (boeddha)beelden. Eenmaal aangekomen bleken we weer de enige bezoekers te zijn. Maar het was zeker de moeite waard. We waren van plan om zondagavond terug te gaan maar uiteindelijk was er alleen nog maar plek in de trein van 9 uur ‘s ochtends. We hadden geen keus en moesten wel die trein nemen. Het was wel een beetje een gek idee dat we Bob heel lang niet meer gingen zien, maar de afgelopen 10 dagen waren supergezellig geweest!

Op dit moment zijn we weer in Xi’an. We gaan morgen met de slaaptrein naar Chengdu, dat is een treinrit van ongeveer 17 uur. Donderdag komen we aan en dan hebben we precies 1 dag voordat we naar de zon vliegen! We gaan waarschijnlijk panda’s bekijken in Chengdu. Om 5 voor 12 vrijdagavond vertrekt ons vliegtuig! We gaan dan eerst een paar dagen bijkomen in Kuala Lumpur en proberen te wennen aan de temteratuurshock. En vanaf daar gaan we een tropisch bounty eiland zoeken om minimaal een week te snorkelen, relaxen, in de hangmat liggen, cocktails drinken etc etc etc!!

We hopen dat jullie ook allemaal mooie kerstdagen hebben gehad en een gezellig oud en nieuw!
Liefs Ingeborg en Dave

P.S. Foto’s staan weer op http://www.flickr.com/photos/eenjaarlangrijst

Hallo allemaal,

nou we hebben eindelijk internet!! Woohoo! We konden hiervoor wel op het internet van de zusters, maar dat was niet erg handig omdat dat alleen werkte op onze laptop als we in hun kantoor gingen zitten, waar ze zelf aan het werk waren.
Maar goed, terug naar onze belevenissen in China! Met de bus gingen we op weg van Xi’an naar het weeshuis. een luxe bus en goede wegen dus al snel sliepen we. Toen we wakker werden waren we al van de snelweg af maar het was aardedonker, dus veel zagen we niet. Behalve auto’s die hier ‘s nachts allemaal met groot licht rijden. Ineens stopten de bus en zei de tolk, we’ve arrived!! Aan de kant stond namelijk zuster Mary met een zaklamp om de buschauffeur te seinen. Snel de tassen gepakt en zo liepen we in het donker naar het weeshuis. Binnen was er gelukkig wel licht en vanuit elke hoek leek wel een kind te komen rennen. Helemaal enthousiaist, ons knuffelen en meetrekken om te spelen, een echt warm welkom dus! Na dit leuke ontvangst liet zuster Mary ons de kamers zien, wij hoeven gelukkig geen kamer te delen. Ze wonen zelf nog maar een maand in het weeshuis, het is namelijk een nieuw gebouw en alle voorzieningen zijn aanwezig. We slapen boven, samen met de andere vrijwilligers, de tolk en de ‘hoofd’zusters. We delen boven 2 wastafels en 2 gewone wc’s!! De kinderen mogen niet boven komen, alleen beneden. En beneden kunnen we ook douchen, prima geregeld dus.

Nadat we de spullen gedropt hadden kregen we een weekindeling van maar liefs…. 60 uur!! We hebben aardig verteld dat het de bedoeling was dat we 32 uur per week zouden werken. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat we de eerste week de hele dag zouden werken om zo goed te zien hoe de dagen eruit zien hier en daarna 32 uur per week te werken. En we hebben de eerste week overleefd! We helpen de werksters mee met de kinderen eten geven, tandenpoetsen, fysio therapie, les geven en natuurlijk heel veel spelen en knuffelen. De kinderen zijn echt heel leuk! Je kan ze ruwweg indelen in 3 groepen, namelijk;
- de oudere jongens (deze kunnen het meeste zelf maar vinden het heel leuk om met je te spelen);
- de baby’s en peuters (deze groep heeft allemaal fysio therapie en we helpen ook met eten geven, aankleden etc);
- de kinderen met ernstige handicaps.

Het verschilt dus heel erg wat je kan doen. De oudere jongens zijn erg leuk en houden volop van knuffelen en met de bal spelen en op de trampoline springen. Ook proberen we ze wat engelse woorden te leren en een aantal zijn er erg goed in. 2 van deze jongens gaan ook gewoon naar school en zien we alleen met het avondeten en daarna.
De baby’s en peuters zijn super schattig en hebben verschillende handicaps. De 2 kleinste baby’s (3 en 6 maanden) hebben een hazelip maar zijn verder helemaal gezond. Echt een raar idee dat hun ouders ze niet meer willen hebben vanwege een hazelip, ze zijn zo klein, kwetsbaar en vooral zooo lief. Er zijn 4 peuters, 2 meisjes en 2 jongetjes. Ingeborg is helemaal verliefd geworden op Gang Yi. Dit jongetje is 2 en zijn spieren willen maar niet meewerken. Hij kan niet zitten, staan, kruipen of omrollen. Eigenlijk alleen maar op zijn rug liggen en zijn hoofd, armen en benen bewegen. Hij krijgt fysio therapie om zijn spieren los te maken (hij is helemaal stijf) maar echt leuk vindt hij dit niet. Ook heeft hij verlatingsangst omdat zijn ouders hem dus hebben weggegeven. Als hij in een ruimte is met alleen maar kinderen en geen volwassenen gaat hij heel hard huilen, echt zielig. Dus we knuffelen hem heel veel.
De kinderen met de zware handicaps zitten in een kamer waar ze voornamelijk zitten.. Er is een meisje dat moeilijk loopt en ook geestelijk niet gezond is. Als je bij haar gaat zitten en gaat zingen of in je handen klappen leeft ze helemaal op. We proberen haar soms ook mee de gang op te krijgen om te lopen, wat niet altijd mag van de werksters, dit vind ze super leuk en ze leeft helemaal op.
Ook is er jongen die helemaal vergroeid is en de hele dag ligt op een grote ligstoel. Hij kan niet praten en het is moeilijk om contact mee te krijgen. Dus dat is nog een uitdaging.

De werksters verschillen per persoon. Er zijn een paar die echt lief zijn voor de kinderen, maar er zijn er ook een paar die best hard zijn. De kinderen krijgen regelmatig een tik, en maar weinig knuffels of een aai over de bol. Van het beloon/bestraf systeem gebruiken ze voornamelijk alleen de bestraffende kant, ons doel is om ze ook het belonen te leren. Want dat is toch veel motiverender voor een kind?! Dus genoeg te doen…

De omgeving waar we nu wonen is niet mooi. Er is erg veel luchtvervuiling en we zijn allemaal verkouden (behalve Dave). Maar als je je neus snuit komt er bruin/zwart spul uit. En als we ‘s avonds ons gezicht wassen is de washand (lekker hollands) helemaal bruin. Ook kijken we uit op een of andere kolencentrale. Allemaal erg mooi dus, not. Houma is de dichtsbijzijnde stad en is ongeveer zo groot als Utrecht. Hier komt nooit een toerist (het staat niet eens in de Lonely Planet) dus als we daar zijn vallen we erg op. Iedereen zwaait naar ons of kijken erg verschrikt, grappig hoor. Soms roepen ze ook wauw haha, we voelen ons daar een echte bekendheid. Je kan er verder leuk en voordelig shoppen, ideaal. Het enige wat ons niet bevalt tot nu toe is de kou. Het is nu nog niet eens heel koud, zo rond het vriespunt, maar straks is het gemiddelde min 10 graden overdag. En we hebben geen verwarming op onze kamer. En de deur komt gelijk buiten uit, en tocht verschrikkelijk. Ik denk dat het bij ons op de kamer rond de 0 tot 5 graden is, niet erg lekker als je daar zit. We waren van plan een straalkacheltje te kopen maar dit vond zuster Mary geen goed idee, omdat dit teveel energie vreet en dus duur is. Nou gaan we een elektrische deken kopen, dat mocht wel van zuster Mary. Dan gaan we maar op het bed zitten als we niet slapen, krijgen we het toch warm.
Verder zijn deze week Willem en Kees van code X international (de organisatie in NL die dit vrijwilligerswerk heeft geregeld) op bezoek. De eerste dag zijn we mee op sleeptouw geweest en hebben we allemaal kerken in de omgeving bezocht. Een kerk is gebouwd door een Nederlander in 1890 of zo en is een exacte replica van een kerk in Tilburg. Wel grappig, ineens een kerk met kerktorens tussen alle Chinese gebouwen. Verder een chinese kerk bezocht. En we zijn deze week al 4 keer uit eten geweest, lekker hoor. In het weeshuis eten we 3 keer per dag warm, meestal noodles of rijst met een beetje groete en soms vlees. Niet erg veelzijdig, dus we hebben een voorraad koek en fruit ingeslagen!

Nou dat waren weer al onze belevenissen (tis weer een heel verhaal geworden, sorry).
Als laatste nog 2 dingen:
- Ons adres is (voor eventuele fanmail )

Duanmin childerens welfare centre
Dizhuang village
108 national road
Xinjiang county, Shanxi provence
043100 China

- En we hebben beide een Chinees nummer! Via belpiraat kan je ons voor maar 2 cent per minuut bellen (hou svp wel rekening met het tijdverschil van 7 uur).
Eerst bel je belpiraat, met een mobiel 0900 0197 en een vast toestel 0900 0198 (vanaf een vast toestel is het 3 cent per minuut).
Dan wacht je tot je verbinding hebt, en dan kan je ons nummer intoetsen.
Dave: 0086 15296704251
Ingeborg: 0086 15296704249

Hopelijk gaat het met jullie ook allemaal goed!
Liefs Dave en Ingeborg

P.S. Foto’s staan weer klaar op flickr.com/eenjaarlangrijst

Hola, ik zit nu even op het internet van de zusters hier in het weeshuis (aangezien we volgende week zelf internet krijgen) dus ik hou het kort. Als je de foto’s van Xi’an wilt zien, ga dan naar:

http://www.flickr.com/photos/eenjaarlangrijst